گل شب بو در فصلي ديگر

امشب تمام دوست داشتنم را در واژه ها ریخته ام ، بخوان .

من در شهری برایت می نویسم که مردمانش ، آوازهایشان را فراموش کرده اند. شهری که بی پنجره ترین اتاق ها را دارد و ابری ترین آسمان را.اینجا هر راهی تنها رو به ناپایانی می رود و ما همه هزار راه در پیش رو داریم.

من زیر آسمانی برایت می نویسم، آلوده ابرهای دلتنگی .کنار پنجره ای که تو برایم گشوده ای و گرنه ، من از شهر اتاق های بی پنجره می آیم . این مگر بادی از گذار پنجره بیاید تا یک لحظه فراموش کنم ، راه های ناپایان در انتظار پاهای خشکیده ام با پای پوشی پاره اند. اما چه باک ! اگر تو به راه بخوانیم بدون پای پوش هم می توانم از این کویر داغ عبور کنم ؛ تنها مرا به خود بخوان ، مرا نران.

می روم در گوشه ای از دل می نشینم و شمعی روشن می کنم تا ذکر بگویم... باران... ماه... باران... ماه...! این لحظه که چیزی از اول دنیا نگذشته و چیزی به پایان آن نمانده است بیا چشم های کودکی هایت را به من بسپار، بیا سکوت را چون تحفه ای از من بگیر ، بیا مثل شیشه ها ، قطره های باران را دانه دانه بشماریم ،بیا به روز های دفتر مشق برگردیم ، بیا به میل مان وفادار بمانیم .

من در شهری پر از بهانه برایت می نویسم... تو بهانه نگیر خوبم ، من این جا همه بهانه را گرفته ام ، تو فقط بخوان و ذکر بگو . من می مانم و عاشقی را تمام می کنم ، اما تو هم اگر می خواهی بمان ، بخوان و ذکر بگو...

...باران... ماه... باران... ماه...