گل شب بو در فصلي ديگر

دیشب شالیزار لباس مهتابی بر تن با نسیم شبانگاه می رقصید و من بی تو دور از می و مهتاب و مطرب ، میهمان تاریکی بودم .تاریکی که مرا با من پیوند می دهد،تاریکی که جهان را با من همرنگ می کند و آشتی می دهد، تاریکی که دیگر کس را توان دو رویی در آن نیست...شالیزار با لباس بلند مهتابی اش با نسیم گرم صحبت بود...اما سبز! مثل خون من که حتی در تاریکی سرخ است و مثل من که حتی وقتی نمی دانی ، دوستت دارم !

تو بدانی یا ندانی ، چه اهمیت دارد ؟ مگر به هنگام توفان دریا ، رود از جریان بازمی ماند؟مگر وقتی باران می بارد،شبنم سحر گاهی بر گل نمی نشیند ؟ مهم قلبی است که می تپد ، رودی است که می رود و شبنمی است که هر سحر می آید ! من آن قلبم، آن رود ، آن شبنم .

میروم و در راه می خروشم ، مرداب می شوم ، راه می جویم، آرام می روم، سیل می شوم تا به دریا برسم ! چه دریا بخواندم ، چه نه. می روم تا به دریا برسم ، به انتهای بی کران آبی ! مهم رسیدن به دریاست ؛ جنگل و نوای بلبل و خشکی صحرا و سختی کوهستان ، بهانه است . مثل نگاه و نفس و نوازش ...می خواهم به دریا برسم !